در قرن 19 اولین فرش به دیگر کشور ها فرستاده شد

ایرانیان از قرن ها پیش تا کنون با هنر قالی بافی خو گرفته اند. نسل به نسل, سینه به سینه راز های بافتش را همچون گنج های کهن حفظ نمونده اند. زمانی (قرن13 یا 14 میلادی) که مغول ها به ایران تسلط کامل داشتند اوج شکوفایی این صنعت رقم خورد.
 
با عبور امپراتوری های حاکم بر ایران فرش ها نقش و نگار های تازه ای به خود گرفتند. گاهی توسط دولت سرکوب شد, گاهی همچون پیچک با ریشه های ایران کهن تنیده شد. تا اینکه نوبت به قرن 19 میلادی رسید. حکومت های آن زمان که هر کدام مجذوب لطافت این زیبایی شده بودند در سدد واردات فرش های اصیل ایرانی به قلمروشان تلاش های بسیار کردند.
 
سرانجام در قرن 19 میلادی اولین آثار از این هنر به دیگر کشور ها فرستاده شد. صادرات عموما دستبافته های نفیسی بود که در منطقه تبریز کنونی به دار میرفتند. این فرش ها به دلیلی طرح های اشراف گونه اروپایی پسندی که داشتند بیشتر مورد توجه قرار گرفتند.
 
با گذشت زمان پردرآمد بودن این هنر بیشتر نمودار شد پس کشورهای آمریکا, انگلیس و آلمان کارگاه قالی بافی در تبریز زدند. به این ترتیب صادرات این کالا کم کم از دست ایرانیان خارج شد. و تا جنگ جهانی اول این رشد ادامه دار بود. اما پس از جنگ دوباره هنر ایران دستخوش بالا پایین های سیاسی شد.
 
قدیمی ترین فرش دستبافی که اکنون در دست ماست مربوط به سال 1949 میلادیست که در منطقه پازیریک کشف و به همان اسم شهرت یافته است. با گذر زمان قالی کاران زبده ایرانی به دیگر کشور ها رفته و دوره های آموزش بنا کردند. و تا به امروز دست های ایرانی حرف اول را در تنش موزون گره های رنگی میان دیگر ملت ها, میزنند.